Sporten is altijd belangrijk geweest in mijn leven. Ik heb me altijd voorgenomen om ooit iets groots te doen op dat vlak, wanneer ik fit genoeg zou zijn.     

Een gezellige chaos in huize Kok. Hier wordt geleefd. Zoon Jaro heeft zijn beste vriend over van school. Trots stelt hij de jongste telg van de familie voor, Coco de hamster. Het is heerlijk weer en we besluiten buiten in de tuin een rustig plekje te zoeken. De jongens smeren ‘m intussen onder luid gekakel de straat op.

“Eh, ’t is wel handig als je aan de andere kant gaat zitten, want ik ben aan een kant grotendeels doof,” zegt Rianne nuchter.
Het is een eerste kennismaking met haar niet bepaald rooskleurige verleden..

Rianne Kok (41) groeide op in een gelovig gezin in Zwolle en kende, zonder in details te treden, een zware jeugd. Zoals in die kringen gebruikelijk is, trouwde ze jong en kreeg al vroeg kinderen. Twee prachtige dochters, Marith (19) en Thera (16). Beiden wonen nog altijd thuis.

Het huwelijk strandde, wat haar door veel mensen in de geloofsgemeenschap niet in dank werd afgenomen. En Rianne leerde haar huidige man Vincent (51) kennen, met wie ze zoon Jaro (10) kreeg.

So far so good, zou je denken.

Totdat Rianne niet lang na de geboorte van Jaro last kreeg van haar linkeroor. “Ik bleek Cholesteatoom te hebben, een celdeling die ontaardt in een verhoorning in je hoofd. Die is op zichzelf goedaardig, maar groeit door en is daardoor gevaarlijk, tast functies aan. En moet er dus uit.”

Want na twee dagen coma ontwaakte Rianne, wonder boven wonder! De zelfmoordpoging opende Rianne letterlijk de ogen.
“Ik was heel dankbaar dat ik er nog was en heb mijn psychiater Berta en mijn familie oprecht beloofd dat ik voor het leven zou kiezen,” zegt ze, nog altijd stellig.

Mede door haar besluit om geen medicijnen meer te slikken, waardoor heftige bij- werkingen uitbleven, voelde Rianne zich de maanden erna steeds beter.

Ze nam afscheid van de PAAZ, maar niet van Berta, die ze tot op heden nog steeds wekelijks ziet.

 

Nooit meer uit

Bij toeval zag Rianne op een gegeven moment een programma op tv over Deep Brain Stimulation (DBS), een methodiek waarmee grote successen worden geboekt bij onder meer Parkinsonpatiënten en mensen met een dwangstoornis. Ze vertelde het ver- haal aan Berta, die zich afvroeg wat DBS voor

Rianne zou kunnen betekenen.
“Berta is nogal praktisch ingesteld,” lacht Rianne. “Toen ik het vertelde, pakte ze direct de telefoon en stuurde een mail aan het AMC.” En niet zonder resultaat, want uiteindelijk mocht het tweetal in december 2015 op gesprek bij het hoofd Psychiatrie en mensen van het DBS-team in het AMC.
Na vele gesprekken en een lang voortraject is Rianne 6 februari 2017 daadwerkelijk ge- opereerd.
“Net boven mijn linkerborst is een kastje geïmplanteerd, een soort hersenpacemaker,” legt Rianne uit. Dat zorgt voor stimulatie met kleine elektronen. Dat gaat via een tweetal

kabeltjes die onderhuids naar mijn hoofd lopen. Hiermee dring je door tot diep in het ‘gevoelscentrum’.”
Het litteken boven haar borst is duidelijk aanwezig, maar de kabeltjes en de aan- hechting op Rianne’s hoofd zijn vrijwel onzichtbaar.

Het effect van DBS daarentegen is niet te missen!
“Het geluid in mijn hoofd is niet weg. Dat zal nooit meer weggaan. Maar, het is heel maf, er is ruimte in mijn hoofd voor nieuwe dingen, ik ben blijer,” vertelt ze verheugd.

Daar ging echter wel het nodige aan vooraf. Want het duurt even voordat zo’n kastje juist is ingesteld.
Zo merkte ook haar omgeving..

Rianne: “De eerste twee weken nadat het kastje was aangezet, kon ik niet slapen. Ik was enorm hyper en ongeremd. Ik wilde de marathon wel lopen! Dan ging ik midden in de nacht de arts mailen; ‘Slaap jij wel lekker? Ik niet!’, schreef ik dan.” Ze grinnikt. “Vincent heeft zelfs mijn pasjes ingenomen, want ik wilde alles kopen wat ik zag.”

Nog altijd moet Rianne regelmatig naar het AMC, voor controle en om het voltage, de stimulatie, zo nodig aan te passen. “Ik begon op 2 volt. Intussen is dat 5 geworden,” aldus Rianne. “De marges worden steeds kleiner. Het wordt stabiel.”

Het klinkt bijna als science ction. Helemaal wanneer ze de afstandsbediening van het kastje laat zien. “Hiermee kunnen ze me aan

of uit zetten,” zegt ze grappend. “Maar ik wil niet uit hoor!”
Gevaar dat de DBS uit zichzelf uit gaat is gelukkig minimaal. Rianne: “Je kunt uitgaan, maar alleen op een vliegveld of door een sterk magnetisch veld.”

 

 

Rianne 2.0.

Door DBS kon Riannes ware en oor- spronkelijke persoonlijkheid eindelijk tot bloei komen. Iets waar ze zelf nog aan moet wennen.

“Berta omschrijft het als een deken die van me af is. Voor het eerst in 15 jaar heb ik een lege tekstballon in mijn hoofd, met ruimte, om over dingen na te denken,” schetst Rianne de vrijheid die ze voelt.

“Ik heb met DBS gekozen voor het leven. Ik kán eindelijk leven! Ik kan eindelijk onderdeel uitmaken van mijn gezin en me partner voelen. Ik ben als het ware opnieuw geboren. Mijn zwager noemt me Rianne 2.0.”

Rianne kreeg tijdens die eerste manische weken, ook wel Hypomanie genoemd, ook goede en reële ideeën.
“Het plan om naar Parijs te gaan lopen, is ook toen ontstaan,” vertelt ze over haar ambitieuze trip. “Sporten is altijd belangrijk geweest in mijn leven. Ik heb me altijd voor- genomen om ooit iets groots te doen op dat vlak, wanneer ik t genoeg zou zijn. En voor het eerst in mijn leven had ik de regie nu eens in eigen handen!”

Die vrijheid wilde Rianne graag vieren.

Door zichzelf te laten sponsoren, wilde Rianne de PAAZ in Meppel én daarnaast het onderzoek naar DBS iets wezenlijks terug geven. En dat is gelukt! Enorm dankbaar is zij voor iedereen die haar heeft gesteund, want in totaal heeft Rianne tot nu toe ruim 5000 Euro bij elkaar gelopen! Het bedrag kan natuurlijk nog hoger worden want doneren kan nog steeds.

HET IS WEL DUIDELIJK: RIANNE’S REIS IS ON! RIANNE ZELF IS AAN! EN ZE WIL “NÓÓÓÓIT MEER UIT!”